Wjazd do Syrii, 07.05.2010 – piątek

Granicę turecko-syryjską przekroczyliśmy po 1,5 godziny załatwiania formalności. Spotkalismy pierwszych beduinow wypasajacych stada owiec.
Pojechaliśmy zwiedzić kościół w Qalb Lauzah. Wioskę zamieszkują niebieskoocy Druzowie, którzy przybyli tu w X wieku.

Na nocleg zatrzymaliśmy się w cudem znalezionym lasku, który służy za miejsce piknikowe i w związku z czym tonie w workach foliowych i pustych opakowaniach po jedzeniu. Byliśmy bardzo zaskoczeni, ze taką przyjemność może sprawiać ludziom siedzenie we własnych i cudzych śmieciach.

Turcja - Antakia Hattay

Następnego dnia, po wyczerpujacej i bardzo dlugiej trasie przez gory, późną nocą dojechaliśmy do Antakii (dawna Antiochia). Mieliśmy tam do wykonania ważną misję. Nasi przyjaciele Ewa i Leszek prosili by przekazać prezent dla Sezai, którego poznali podczas swojej podróży po Syrii i Turcji. Mimo późnej nocy Sezai spotkał się z nami i pomógł z znalezieniem miejsca na nocleg. Zaproponował nam placyk obok hurtowni produktów rolniczych, którą prowadzi ze swoimi braćmi. Następnego dnia przekonaliśmy się jak nieprawdopodobnie gościnni są Alawici z Antakii. Wczesnym rankiem bracia otworzyli hurtownię, poczęstowali nas kawą i herbatą, po czym przybył Sezai i kategorycznie stwierdził, że nie możemy dzisiaj wyjeżdżać ponieważ musimy zwiedzić miasto i poznać jego rodzinę. Zostaliśmy zaproszeni na znakomite śniadanie w lokalnej kafeterii i ruszyliśmy w miasto. Zwiedziliśmy muzeum archeologiczne z bogatą kolekcją mozaik rzymskich i bizantyjskich, podobno drugą co do wielkości w świecie i odwiedziliśmy starą część miasta z ciasną zabudową i starymi domami. Widać, że kiedyś były bardzo piękne lecz niestety teraz ich czas świetności minął.

Sezai podkreślał wielokulturowe tradycje swego rodzinnego miasta, oprowadzając nas po świątyniach różnych wyznań, włącznie z kościołem katolickim z uroczym dziedzińcem wybrukowanym wapiennymi płytami, gdzie można było sobie usiąść w cieniu drzewa pomarańczowego przy kamiennym stole z ławkami i w miłym chłodzie zastanowić się nad pędem współczesnego świata. Sezai ubolewał nad tym, że domy które pamięta ze swojego dzieciństwa i które budowane były wokół takich dziedzińców dzisiaj są zaniedbywane i niszczeją.

Na obiad wróciliśmy do hurtowni, gdzie w dużym ogrodzie, pielęgnowanym przez Ismaila (średniego z trzech braci) spróbowaliśmy przepysznej kuchni antakijskiej, włącznie z ziołami, warzywami i owocami z własnej uprawy. Do potraw dodaje się duże ilości świeżej mięty i pietruszki. I tu uwaga bardzo ważna informacja!!! By nie mieć smoczego chuchu po zjedzeniu dużych ilości czosnku trzeba go zagryźć pęczkiem zielonej pietruszki – TO DZIAŁA!

Dłuższy czas rozmawialiśmy z Sezai, Ismailem i najstarszym z braci Mahirem. Doszliśmy do wniosku, że przyczyną upadku współczesnej Antakii jest brak więzi nowej, napływowej ludności z miejscem w którym się osiedlają i z jego tradycjami, oraz brak wykształcenia nowobogatych, dla których większe znaczenie mają świecidełka z Chin niż miejscowe zabytki. Sezai odkrył, że jego rodzina mieszka tu przynajmniej od 400 lat.

Po zwiedzeniu jeszcze kilku miejsc noc spędziliśmy w domy Sezai, gdzie poznaliśmy jego przesympatyczną matkę. Można by jeszcze wiele napisać na temat naszego pobytu w Antakii ale zostawmy sobie coś na wspólne rozmowy. Z pewnością nie zapomnimy tak wyjątkowo ciepłego przyjęcia za które z całego serca raz jeszcze dziękujemy. Następnego dnia przyszło nam się pożegnać i ruszyć w stronę Syrii.

Turcja - droga do Kapadocji

Na stacji benzynowej tuż przed granicą grecko turecką spotkaliśmy dwa ładnie oklejone samochody niemieckich turystów. Pozdrowienie „hallo” skierowane w ich kierunku musiało zabrzmieć jakby wyszło z ust rodowitego Niemca, bo jeden z panów podszedł do mnie i zaczął rozmowę w swoim ojczystym języku. Dopiero po chwili spojrzał na tablicę rejestracyjną naszego samochodu i zwolnił tempo wypowiadanych słów tak, że mój skołowany mózg zaczął przetwarzać informacje na tyle sprawnie, że udało się nam nawiązać coś na kształt rozmowy. Panowie jechali do Jordanii nowym, off roadowo „zbajerowanym” Jeepem i starym VW transporterem. Okazało się, że Jeep nie może nadążyć, bo właściciel VW wcisnął pod jego maskę (a właściwie pod tylną klapę) silnik o mocy 275 koni.

Na granicy formalności przebiegły bardzo sprawnie. Najpierw zakup wizy, potem wpisanie samochodu do paszportu, odprawa i witamy w Turcji. Nie tracąc czasu obraliśmy kierunek na Istambuł, ale na 40 km przed nim zaczęły się korki. Przejechanie z zachodniego krańca miasta do mostu na Bosforze zajęło nam prawie 3 godziny. Mimo, że nadchodził wieczór postanowiliśmy kontynuować jazdę. Chyba wpadłem w „trans” bo tego dna przejechaliśmy blisko 850 km. W nocy, już nieźle zmęczeni zjechaliśmy z autostrady w poszukiwaniu noclegu. Od dłuższego czasu podróżowaliśmy przez całkiem wysokie góry i kiedy wybraliśmy małą boczną drogę ta oczywiście poprowadziła nas stromo w górę. Po kilkunastu zakrętach o 360 stopniach i minięciu kilku małych wiosek najpierw asfalt zmienił się w szutrówkę, a następnie szutrówka przeszła w drogę gruntową. Dookoła było bardzo stromo ale udało się nam wypatrzyć kawałek płaskiego terenu na rozwidleniu, pomiędzy dwiema drogami. Byliśmy na wysokości 1500 metrów i było zimno ale za to niebo było niesamowicie rozgwieżdżone i czuć było w powietrzu przyjemną woń iglastego lasu.

Wczesnym rankiem obudził nas jakiś hałas i dopiero po chwili doszło do mnie że to nie jakiś tam jazgot tylko, że ktoś śpiewa i robi to w dodatku przepięknie. Starszy pan szedł w góry i moim zdaniem śpiewał chwaląc Boga za to, że stworzył tak wspaniały świat. Poranek był tak cudowny, że postanowiliśmy zostać nieco dłużej w tym miejscy by nacieszyć się otaczającą nas przyrodą.

Tego samego dnia, późnym popołudniem dojechaliśmy do miejscowości Goreme. Słońce było już na tyle nisko nad horyzontem, że uwypukliło rzeźbę i kształty skał z których słynie ta część Kapadocji. Wapienne ostańce oszlifowane wodą i wiatrem wyglądały w tym świetle niesamowicie. Efekt potęgował fakt, że cieszyliśmy się tym widokiem praktycznie sami, bo cała rzesza turystów siedziała już o tej porze w restauracjach Goreme. Nocleg znaleźliśmy w niedalekiej odległości od miasteczka, w niewielkiej kotlince wśród pól. Tam też zrobiliśmy pierwsze pranie w naszym „automacie”, ale o tym może napiszemy później.

Grecja

Droga z Macedonii do Grecji przez większość czasu prowadziła doliną rzeki Vardar. Podziwialiśmy ładne,górskie krajobrazy i cieszyliśmy się piękną pogodą. Wszędzie dookoła rosły maki i może nie jest to nic nadzwyczajnego, ale te macedońskie kwitną w kolorze przypominającym ciemnokrwistą czerwień granatów, takich jakie oglądaliśmy w licznych sklepach Pragi. Po południu dojechaliśmy do granicy Greckiej. Mieliśmy tu wesołą rozmowę z celnikiem. Na pytanie dokąd jedziemy odpowiedziałem, że do Afryki Południowej. Pan lekko skołowany spytał czy wieziemy dużo papierosów, ale zaraz też sam uśmiał się z tego pytania bo zrozumiał, że pewnie nie opłaca się wieźć całego Nissana papierosów z Polski do RPA. Pod wieczór minęliśmy miasto Saloniki i skierowaliśmy się na wschód w stronę Turcji. Zbliżał się wieczór i postanowiliśmy zatrzymać się na nocleg. Wybraliśmy sobie miejsce na plaży Morza Egejskiego i rozbiliśmy tu "obóz". W porównaniu z Serbią czy Macedonią było tu zaskakująco chłodno ale spało się nam wybornie. Następnego dnia rano (środa 5 maja) ruszyliśmy w stronę Turcji.