Do Macedonii

Wyciek z reduktora jest minimalny. Dolałem oleju i jedziemy dalej - na razie bez wymiany uszczelniacza. Z Węgier wjechaliśmy do Serbii i miejscowymi autostradami kierowaliśmy się na południe. Przez dłuższy czas podróży teren był tak płaski jak nasze Żuławy i dopiero pod koniec dnia na horyzoncie pojawiły się drobne wzniesienia. Jazdę przerywaliśmy tylko krótkimi postojami na tankowanie, rozprostowanie kości i schronienie się w cieniu choć by na krótką chwilę, bo temperatura 30 stopni w cieniu trochę nam doskwierała. Pod wieczór zjechaliśmy z autostrady. Odwiedziliśmy przepięknie położony w niewysokich górach monastyr z XIV w. i w jego okolicy postanowiliśmy poszukać noclegu. Gruntową drogą wspięliśmy się do leśnej polany, gdzie wśród drzew stały zabudowania pasterskie - mały szałas i drewniany budyneczek w którym odpoczywają pasterze. Wspaniałe miejsce na biwak.

Następnego dnia rano wyruszyliśmy z postanowieniem dojechania do Grecji. Krajobraz zmienił się z górzystego w nizinny, a słoneczko dalej nieźle przypiekało. Kilkadziesiąt kilometrów przed granicą z Macedonią na horyzoncie pojawiły się minarety meczetów przypominając nam, że duża część naszej podróży będzie przebiegać przez kraje islamskie. Tam też zaobserwowaliśmy ciekawy sposób opalania się przez miejscową młodzież. Otóż czterech chłopców leżało sobie na szerokim poboczu drogi ekspresowej, na ręcznikach kąpielowych, machając na przejeżdżające auta stópkami - było tak ciepło, że nie chciało im się machać rękoma.
Przez Macedonię przemknęliśmy w niewyobrażalnym tempie. Nasza średnia prędkość podróżna to około 50 km/h, ale góry które przyszło nam pokonać nie pozwalały na lepsze osiągi. Po drodze stawaliśmy tylko na punktach poboru opłat za autostrady. Bardzo współczuliśmy panom kasującym pieniądze. Budki w których siedzieli były ciasne, bez wentylacji i okopcone dymem z rur wydechowych ciężarówek, a  biedacy wyglądali jak ugotowani albo uwędzeni.

Praga

W Pradze zostaliśmy nieco dłużej niż planowaliśmy, ponieważ wieczorem zauważyłem wyciek oleju z reduktora. Postanowiliśmy poczekać do następnego dnia i rano zamówić potrzebne uszczelniacze w serwisie Nissana. Sprzedawca w Nissanie postraszył nas mówiąc, że części sprowadzą z Amsterdamu na wtorek (a byliśmy w serwisie w czwartek). Po krótkim wyjaśnieniu naszej sytuacji okazało się, że być może uda się załatwić częsci na jutro i tak też się, na szczęście dla nas, stało. Pozytywnym aspektem zaistniałej sytuacji okazała się być możliwość zobaczenia Pragi, czego wcześniej nie planowaliśmy, a z wielką przyjemnością uczyniliśmy. Dzisiaj (piątek) nocujemy 50 km od Budapesztu,a rano okaże się jak duże są ubytki oleju z reduktora i czy niezbędna będzie natychmiastowa wymiana uszczelniacza. Na razie olej sobie powoli kapie, co jest bardzo dobrą informacją, bo znaczy to, że jest go jeszcze dużo w reduktorze ;)

Mamy wizy do Sudanu

W drodze do Berlina zawitaliśmy do uroczo położonej w lesie miejscowości Jodłów, gdzie umówiliśmy się na weekend z rodziną Smulikowskich, dzięki których gościnności poczuliśmy się jak w domu. Mieliśmy okazję jeszcze raz przepakować samochód, tak aby dało się korzystać z łóżka, które do tej pory było pokryte grubą warstwą mniej lub bardziej potrzebnych na wyprawie rzeczy. Pięć godzin sortowania, przekładania i upychania i wszystko zrobione. Niestety już zdążyliśmy dokupić co nieco i znowu łóżka nie widać! Przesiadując nieprzyzwoicie długo w niedzielny wieczór, w miłym towarzystwie 'Cioci Basi', doczekaliśmy późnej nocy, na skutek czego następnego dnia zwlekliśmy się z łóżek zbyt późno by zdążyć na 10 rano do Berlina, w związku z czym musieliśmy kolejny dzień poczekać na wydanie wizy wjazdowej do Sudanu. Rozrywkę, wikt i opierunek podczas pobytu w stolicy Niemiec zapewniała nam kolejna nasza rodzina. Ciocia Ewa wraz z kuzynostwem znowu doprowadzili nas do łez i bólu brzucha z powodu potężnej dawki śmiechu.
Dzisiaj popołudniu ruszyliśmy w dalszą trasę na południe i dotarliśmy na razie do Pragi. Planujemy przejechać tak szybko jak to możliwe przez Czechy, Słowację, Węgry, Serbię, Macedonię, Grecję i Turcję do Syrii, gdzie rozpoczniemy spokojniejszą część naszej podróży.
Jeszcze raz bardzo serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy do tej pory z stoickim spokojem znieśli nasz najazd i wywołaną nim dezorganizację. Pozdrawiamy Was kochani bardzo gorąco!

Nareszcie w drodze

Szczęśliwie udało nam się zakończyć przygotowania i po trzech dniach pakowania, 22.04.2010 wyruszyliśmy z Gniewu do Warszawy. Dzięki uprzejmości Elżbiety i Stefana Jakobielskich (oraz kota Rudolfa) zatrzymaliśmy się w ich domu w Otrębusach, gdzie w bardzo miłej atmosferze mogliśmy odpocząć, oraz załatwić niezbędne formalności przed dalszą podróżą. W Warszawie odebraliśmy paszporty z Ambasady Syrii oraz Carnet de Passage z PZM. Spotkaliśmy się też z naszym kolegą Mahmoudem el Tayeb który nam udzielił pomocy w załatwieniu wiz do Sudanu. Następnym etapem naszej podróży jest Berlin, gdzie chcemy wyrobić wizy do Sudanu i Etiopii.